به دست مىماند واز رسيدن آب به پوست جلوگيرى نمىكند ، ولى اگر شك دارد كه با بودن آنها آب به بدن مىرسد يا نه ، بايد آنها را بر طرف كند . ( مسأله 297 ) : اگر پيش از وضو مىدانست كه در برخى اعضاى وضو مانعى از رسيدن آب هست ، ولى پس از وضو شك كند كه هنگام وضو آب را به آنجا رسانده يا نه ، چنانچه احتمال بدهد كه در حال وضو متوجه بوده ، وضوى أو صحيح است . ( مسأله 298 ) : اگر در برخى اعضاى وضو مانعى هست كه گاهى آب خود به خود زير آن مىرسد وگاهى نمىرسد ، وپس از وضو شك كند كه آب زير آن رسيده يا نه ، چنانچه بداند هنگام وضو متوجه رسيدن آب به زير آن نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . ( مسأله 299 ) : اگر پس از وضو چيزى كه مانع رسيدن آب است در اعضاى وضو ببيند ، ونداند هنگام وضو بوده يا بعد پيدا شده ، وضوى أو صحيح است . ولى اگر بداند كه در وقت وضو متوجه آن مانع نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . ( مسأله 300 ) : اگر پس از وضو شك كند چيزى كه مانع رسيدن آب است در اعضاى وضو بوده يا نه ، چنانچه احتمال مىدهد كه در حال وضو متوجه بوده وضو صحيح است . مسائل شك در وضو ( مسأله 301 ) : كسى كه در كارهاى وضو وشرايط آن مانند پاك بودن آب وغصبى نبودن آن زياد شك مىكند ، چنانچه به حد وسوسه برسد نبايد به شك خود اعتنا كند . ( مسأله 302 ) : كسى كه وضو داشته اگر شك كند وضويش باطل شده يا نه ، بنا بگذارد كه وضوى أو باقي است ، ولى اگر پس از بول استبراء نكرده ووضو گرفته باشد وپس از وضو رطوبتى از أو بيرون آيد كه نداند بول است يا چيز